Bunyi Kenduri Dari Dalam Hutan

Bunyi Kenduri Dari Dalam Hutan Assalamualaikum. Aku Faizal dari Jitra, Kedah. Aku dah lama ikut CeritaSeram ni, tapi tak pernah terfikir nak hantar cerita sendiri. Sampailah malam semalam, waktu aku duduk sorang-sorang kat beranda rumah

Written by: Cerita Seram

Published on: 02/08/2026

Bunyi Kenduri Dari Dalam Hutan

Assalamualaikum. Aku Faizal dari Jitra, Kedah. Aku dah lama ikut CeritaSeram ni, tapi tak pernah terfikir nak hantar cerita sendiri. Sampailah malam semalam, waktu aku duduk sorang-sorang kat beranda rumah makcik aku, aku teringat satu malam yang aku simpan dalam hati bertahun-tahun.

Masa tu aku tinggal kat kampung kat pinggir Jitra. Tepi kampung tu ada hutan simpan. Bukan hutan tebal sangat, tapi cukup dalam untuk orang kampung jarang masuk. Makcik aku selalu pesan, lepas maghrib jangan dekat sana. Dia tak cakap kenapa. Aku pun tak tanya.

Malam tu malam Jumaat. Bulan penuh terang. Aku baru lepas minum teh kat kedai Pak Mat dengan member aku, Din. Pukul 11 lebih aku jalan kaki balik sorang-sorang ikut jalan kampung yang sempit tu. Jalan tu memang lalu tepi hutan. Kiri padang, kanan pokok-pokok besar yang dah tua.

Bila aku lalu kawasan tu, aku dengar sesuatu.

Bunyi muzik.

Bukan kuat. Tapi jelas. Macam bunyi kompang dari jauh. Ada suara orang bercakap, tapi tak dapat nak tangkap apa. Gelak ketawa perempuan, pelan-pelan. Bau masakan pun ada. Lemak, serai, rempah. Bau gulai kenduri.

Aku berhenti. Mula-mula aku ingatkan kenduri rumah orang. Tapi jalan aku tengah-tengah kampung pinggir. Rumah paling dekat pun lima minit jalan kaki. Lagipun, pukul 11 malam. Kenduri apa yang masih hidup?

Aku pandang ke arah hutan. Gelap. Tapi dari dalam gelap tu, bunyi muzik makin jelas. Kompang. Biola. Orang bernyanyi lagu zapin lama. Entah kenapa aku tak gerak. Kaki aku macam terpaku. Bukan takut, tapi pelik sangat rasa dia.

Mungkin ada orang kahwin kat rumah sebelah hutan, aku cakap dalam hati. Aku sendiri pun tak pasti jalan belakang tu tembus ke mana. Buat hilang rasa seram yang tiba-tiba datang.

Tapi aku tak terus balik.

Entah apa yang buat aku melangkah ke dalam hutan tu, aku sendiri tak faham sampai sekarang. Mungkin sebab bunyi tu macam memanggil. Bukan dengan suara. Tapi dengan cara dia ada. Macam ada sesuatu dalam irama kompang tu yang aku kenal, walaupun aku tak pernah dengar sebelum ni.

Aku ikut bunyi. Bukan lari. Jalan perlahan. Tanah dalam hutan tu lembap. Bau daun reput bercampur dengan bau gulai yang makin kuat bila aku makin dalam. Aku guna cahaya bulan yang tembus celah-celah daun. Ranting patah bawah kaki aku. Nyamuk mula gigit lengan aku. Tapi aku terus jalan.

Dah dekat sepuluh minit. Bunyi tu makin kuat. Sekarang aku boleh dengar suara lelaki tua ketawa. Suara budak-budak berlari. Cawan kaca berdenting. Senduk kena periuk. Semua bunyi kenduri yang hidup.

Lepas tu aku nampak cahaya.

Bukan cahaya torchlight. Bukan pelita minyak tanah. Cahaya macam lampu minyak gemilang, kuning lembut, menerangi satu kawasan lapang depan aku. Dalam hutan tebal macam ni, tiba-tiba ada padang kecil yang terang benderang.

Aku berhenti kat tepi. Sembunyi belakang pokok besar. Aku jenguk.

Dalam kawasan lapang tu, ada khemah besar warna putih. Ada meja panjang berisi lauk-pauk. Nasi minyak dalam dulang besar. Gulai kambing. Ayam masak merah. Acar buah. Semua tersusun cantik macam kenduri kahwin orang kaya.

Orang ramai. Semua pakai baju melayu lengkap. Lelaki bersamping songket. Perempuan berbaju kurung, tudung cantik warna-warni. Ada yang duduk makan. Ada yang berdiri bercakap. Ada budak-budak main tepi khemah. Semua nampak normal. Semua nampak hidup.

Tapi ada satu benda yang aku perasan. Pelik.

Walaupun mereka bercakap, gelak, makan, tak ada seorang pun yang nampak muka dia dengan jelas. Macam ada, tapi bila aku cuba fokus, jadi samar. Macam tengok cermin kena wap air panas.

Bulu roma aku mula meremang. Hujung jari aku jadi sejuk walaupun udara malam tu biasa je. Lutut aku rasa nak kecut. Aku nak pusing balik. Tapi kaki aku dah melangkah ke depan. Macam bukan aku yang kawal.

Aku melangkah masuk ke kawasan lapang tu.

Semua bunyi berhenti.

Serta-merta.

Kompang senyap.

Gelak mati.

Senduk berhenti kena periuk.

Semua yang ada dalam kawasan lapang tu, setiap seorang, paling muka ke arah aku.

Bukan marah.

Bukan takut.

Mereka pandang aku macam mereka dah tunggu lama. Macam aku tamu yang sampai lewat. Senyuman kecil di muka yang samar-samar tu. Tangan yang pegang pinggan berhenti separuh jalan. Mulut yang tengah kunyah berhenti. Semua beku, pandang aku.

Nafas aku berhenti. Bunyi jantung sendiri je yang aku dengar. Darah aku berdesing dalam telinga.

Seorang lelaki tua, duduk di kerusi paling depan dekat khemah, bangun perlahan. Dia pakai baju melayu putih bersih, bersamping emas. Dia pandang aku. Senyum.

“Akhirnya sampai juga.”

Aku tak tunggu. Aku pusing dan lari.

Aku lari macam tak pernah lari seumur hidup aku. Ranting cakar muka aku. Akar sangkut kaki aku. Tapi aku terus lari. Tak toleh belakang langsung. Dalam telinga aku, bunyi nafas aku sendiri yang kuat. Kecuali satu benda.

Saat kaki aku keluar dari kawasan lapang tu, bunyi kenduri tu hidup balik.

Kompang mula balik. Gelak ketawa macam tadi. Suara lelaki tua tu berckap lagi, kali ni kuat sikit, macam dia ketawa. Macam tak ada apa-apa yang jadi.

Aku lari sampai keluar hutan. Sampai ke jalan kampung. Sampai lutut aku longgar dan aku tersungkur kat atas tar. Seluar aku koyak. Muka aku berdarah sikit kena ranting. Tapi aku hidup.

Aku pandang belakang. Ke arah hutan. Gelap. Sunyi. Macam tak ada apa-apa.

Tapi aku tahu apa aku dengar. Bau gulai tu masih melekat kat baju aku bila aku sampai rumah makcik aku malam tu. Aku tak mandi. Aku duduk kat beranda sampai subuh, tangan masih menggeletar.

Sampai sekarang, kalau aku lalu tepi hutan waktu malam, aku masih dengar bunyi kompang dari jauh. Kadang-kadang aku perasan bau masakan. Tapi aku tak pernah masuk lagi. Kalau tak silap, suara lelaki tua tu masih tunggu dalam tu. Entah apa yang dia nak. Aku tak pasti, dan aku tak nak tahu.

Kalau anda suka cerita seram hutan seperti ini, baca juga Wad Terakhir, Aras Tiga dan Apartmen Berhantu di Tingkat 13.

Aku cuma berharap, bila tiba giliran aku keluar malam lagi, bunyi tu dah tak ada.

Leave a Comment

Previous

Gambar Keluarga Di Tepi Katil

Next

Kawad Yang Menuju Hutan