Bau Bunga Kemboja Masa Hujan
Assalamualaikum. Aku Daud, 25 tahun, dari Parit Buntar, Perak. Dah bertahun follow CeritaSeram, tak pernah terfikir cerita sendiri akan jadi macam ni sampai sekarang aku masih rasa seram setiap kali hujan renyai waktu senja.
Aku kerja kat kedai komputer kat pekan. Jarak dari rumah ke kedai lebih kurang enam kilometer. Selalunya aku naik motor, tapi motor aku masuk bengkel minggu lepas sebab rantai longgar. Jadi petang Khamis tu aku pinjam basikal adik aku. Basikal buruk, cat merah dah mengelupas, tapi cukup untuk kayuh ke pekan. Tak ada masalah.
Petang tu aku balik lambat sikit. Bos suruh settlekan delivery monitor sebelum balik. Pukul 7:15 malam baru aku keluar kedai. Maghrib dah lepas, langit masih kelabu dengan sisa cahaya senja. Aku solat maghrib kat surau belakang kedai, lepas tu terus kayuh basikal balik rumah.
Jalan dari pekan ke kampung aku sunyi waktu maghrib macam ni. Jalan tar dua lorong, kiri kanan sawah padi dan kebun getah. Lampu jalan ada, tapi jarang. Setiap lima puluh meter baru ada satu. Cahaya oren redup dari lampu natrium tu buatkan suasana makin pelik. Angin petang sejuk, bau tanah sawah basah menusuk hidung. Kat depan, langit makin gelap. Awan kelabu tebal. Bau hujan dah ada.
Lebih kurang dua kilometer dari rumah, hujan mula turun. Renyai dulu. Bukan lebat. Titisan air halus kena muka aku, sejuk. Aku kayuh laju sikit, tak nak basah sangat. Jalan licin. Lampu basikal aku malap, bateri dah nak habis. Cahaya LED putih tu berkelip-kelip, terang sikit, malap, terang sikit, malap.
Dekat simpang ke Parit Haji Dolah, aku lalu satu kawasan yang pelik. Kawasan ni memang aku lalu setiap hari naik motor, tapi malam tu lain dia. Entah kenapa. Jalan lurus, kiri padang kosong, kanan kebun getah. Tak ada rumah. Tak ada warung. Cumanya jalan tar hitam, tiang lampu, dan gelap yang makin tebal lepas hujan mula turun.
Tiba-tiba aku terbau satu bau yang menusuk hidung.
Bunga kemboja.
Bau dia kuat sangat. Manis, lembap, menusuk sampai ke belakang tekak. Bau macam orang letak sejambak bunga kemboja basah betul-betul bawah hidung aku.
Aku pandang kiri, pandang kanan. Tak ada pokok kemboja. Padang kosong. Kebun getah pun tak ada pokok bunga. Sepanjang jalan ni, aku tahu, tak ada sepohon pun pokok kemboja. Aku dah lalu sini beratus kali. Bau ni tiba-tiba je datang.
Hujung jari aku rasa sejuk. Pelik.
Aku kayuh laju. Hujan makin renyai. Tapi bau bunga kemboja tu masih ada. Aku dah kayuh lima ratus meter, bau tu masih ikut. Masih kuat. Masih menusuk.
Aku kayuh lagi laju. Satu kilometer. Dua kilometer. Bau tu tak hilang. Macam ada orang letak bunga kemboja basah kat belakang basikal aku, dan orang tu ikut aku dari belakang.
Bulu roma tangan aku meremang serentak. Aku toleh belakang sekali. Jalan kosong. Gelap. Hujan renyai. Lampu belakang basikal aku berkelip merah. Tak ada sesiapa. Tapi bau tu ada.
Aku pusing depan balik. Kayuh lagi kuat. Peha aku dah mula pedih. Nafas aku laju. Angin sejuk campur hujan renyai kena muka. Tapi bau bunga kemboja tu macam melekat dalam hidung aku. Macam dah masuk dalam paru-paru aku.
Lepas beberapa minit kayuh dalam keadaan macam tu, aku sampai depan rumah. Rumah papan tepi jalan, lampu ruang tamu masih menyala. Mak aku duduk kat sofa tengok tv. Aku hentikan basikal tepi tangga depan.
Baru aku perasan satu benda.
Hujan dah berhenti.
Baju aku basah. Rambut aku basah. Tapi jalan depan rumah kering. Daun pokok betik tepi pagar kering. Jalan tar depan rumah aku kering. Macam hujan tak sampai sini langsung. Macam hujan berhenti lima minit lepas, tapi aku masih basah.
Aku masuk rumah. Mak aku pandang aku atas cermin mata dia. “Kenapa basah sangat? Hujan ke?”
“Hujan renyai tadi,” aku jawab pendek. Aku masuk bilik, tukar baju. Bau bunga kemboja tu masih ada dalam hidung aku. Aku cuci muka, gosok hidung dengan sabun, tak hilang. Aku pakai baju bersih, baring atas katil.
Bau bunga kemboja tu masih ada. Dalam bilik aku. Dalam hidung aku. Dalam kepala aku.
Aku tak boleh tidur malam tu. Bau tu terlalu kuat. Macam ada orang letak bunga kemboja basah kat bawah katil aku.
Esok pagi, aku bangun pukul 7. Bau tu dah kurang, tapi masih ada sikit dalam rambut aku. Aku mandi, syampu rambut dua kali. Bau tu hilang. Aku ingat dah settle.
Tapi bila aku keluar bilik, mak aku tahan aku kat dapur.
“Kau lalu mana semalam, Daud?”
“Jalan biasa je, mak. Simpang Parit Haji Dolah.”
Mak aku berhenti potong buah. Dia pandang aku lama. “Malam tadi mak bau bunga kemboja dari bilik kau. Bau kuat.”
Aku senyap. Nafas aku tertahan. “Hujan kot mak. Bau tanah basah.”
Mak geleng kepala. “Mak kenal bau bunga kemboja. Itu bukan bau sembarangan. Bau tu datang bila ada orang lalu bawah dia.”
“Bawah apa, mak?”
Mak tak jawab. Dia sambung potong buah. Tapi tangan dia menggeletar sikit. Aku nampak. Dia tak cakap apa dah lepas tu.
Seminggu kemudian, aku cerita kat kawan aku, Rashid. Dia orang kampung sini, dah generasi ketiga. Muka dia berubah masa aku cerita pasal simpang Parit Haji Dolah dan bau bunga kemboja tu.
“Kau tahu tak, kat simpang tu dulu ada pokok bunga kemboja besar?” katanya.
Aku geleng.
“Orang kampung panggil pokok tu pokok ketiga. Sebab dia tumbuh kat pertengahan simpang, antara jalan besar dengan jalan kampung. Dah ada sejak merdeka lagi. Tapi lima tahun lepas, pokok tu ditebang.”
“Kenapa?”
Rashid pandang aku. “Sebab tiap-tiap malam Jumaat, orang lalu situ nampak perempuan duduk bawah pokok tu. Pakai baju putih. Rambut panjang tutup muka. Bau bunga kemboja kuat gila. Orang yang lalu malam Jumaat, sampai rumah, baju dia basah walaupun langit cerah.”
Aku teringat baju basah aku malam Khamis minggu lepas. Padahal hujan dah berhenti lima minit sebelum aku sampai rumah.
“Malam Khamis tu,” sambung Rashid, “malam Jumaat ikut kiraan Islam. Maghrib Khamis tu dah masuk Jumaat.”
Aku tak cakap apa-apa. Dada aku rasa sesak. Tangan aku mula sejuk.
“Pokok dah ditebang,” Rashid cakap lagi, perlahan. “Tapi dia masih ada. Orang kampung cakap, kalau kau bau bunga kemboja kat simpang tu waktu hujan senja, maknanya dia ada kat sebelah kau. Bukan depan, bukan belakang. Sebelah. Dia ikut kau balik.”
Sampai sekarang, setiap kali hujan renyai waktu maghrib dan aku kena lalu simpang Parit Haji Dolah, aku pecut selaju yang boleh. Tapi kadang-kadang, bila aku lalu situ, dalam bunyi enjin motor dan deruan angin, aku masih dapat bau bunga kemboja basah. Sedikit. Manis. Macam ada orang tunggu di tepi jalan, dalam gelap, dengan sejambak bunga yang tak pernah layu.
Entah dia tunggu siapa. Aku tak pasti, dan aku tak nak tahu.
Kalau anda suka cerita seram seperti ini, baca juga Wad Terakhir, Aras Tiga dan Apartmen Berhantu di Tingkat 13.