Assalamualaikum. Aku Zul, 29 tahun, dari Kuala Kangsar, Perak. Aku tak pernah percaya benda-benda ni sampai sendiri kena.

Hujung minggu lepas mak suruh aku ikut dia balik kampung ke rumah arwah atuk kat Kampung Padang Rengas. Rumah kayu lama tu dah kosong hampir empat tahun, sejak atuk meninggal. Mak nak kemas barang-barang sebelum jual. Aku bawa adik aku, Amran, sekali.
Kitorang sampai pukul 9 pagi. Kereta parkir tepi jalan tanah merah, depan pagar kayu yang dah reput sikit. Rumah atuk jenis rumah kayu panggung, tinggi sikit dari tanah, ada ruang bawah yang gelap. Cat putih luar dah mengelupas besar-besar. Tingkap-tingkap kayu tertutup rapat semua. Bau daun kering dan tanah basah dari semak keliling rumah menusuk hidung.
Mak buka pintu depan guna kunci yang dia simpan dalam dompet. Bau hapak terus keluar. Macam bau kain lama dan habuk bercampur. Dalam rumah gelap. Mak suruh aku buka semua tingkap. Aku jalan dari bilik depan ke ruang tamu, buka tingkap satu-satu. Cahaya masuk sikit demi sikit. Habuk-habuk halus berterbangan kena sinar pagi.
Amran tolong mak angkat kotak-kotak lama dari bilik tidur atuk. Aku ditugaskan kemas dapur. Tapi bila aku sampai ke pintu dapur kat hujung koridor belakang, aku tengok mangga besi tergantung, berkarat, tapi masih elok. Berat.
“Mak, kunci dapur mana?” aku jerit dari hujung koridor.
“Entah. Mak ingat ada dalam rantai kunci ni. Nanti mak cari.”
Aku balik ke ruang tamu, sambung angkat kotak. Kitorang kerja dalam senyap. Panas makin naik. Kipas siling lama tak boleh hidup, suis rosak, wayar putus agaknya.
Tengah hari baru aku perasan benda tu.
Bau.
Bukan bau hapak tadi. Bau lain. Bau nasi lemak.
Bukan calang-calang bau. Bau sambal tumis. Wangi cili kering dan bawang yang ditumis sampai pecah minyak. Bau santan panas. Bau daun pandan dalam nasi. Tajam. Segar. Datang dari arah dapur.
Aku berhenti kerja. Berdiri tengah ruang tamu. Hujung jari aku jadi sejuk.
“Amran, kau masak ke?”
Amran keluar dari bilik, dahi penuh peluh. “Mana ada. Aku pun lapar ni.”
Dia pun terbau. Dua-dua kitorang pandang ke arah koridor belakang. Pintu dapur masih tertutup. Mangga masih tergantung. Macam tadi.
Aku jalan perlahan ke dapur. Bau makin kuat bila aku dekat. Aku letak tangan kat pintu. Kayu dia sejuk, pelik, sebab rumah ni panas. Aku tekan sikit. Berkunci. Ketat.
Mak datang dari belakang. “Kenapa?”
“Mak bau tak?”
Mak diam sekejap. Mukanya berubah tapi dia cepat senyum balik. “Bau jiran masak kot. Rumah Pak Cik Rashid belakang tu.”
Tapi rumah jiran paling dekat dalam lima puluh meter. Dan angin luar langsung tak masuk, semua tingkap belakang pun aku belum sempat buka.
Kitorang sambung kerja balik. Tapi aku tak boleh fokus. Bau tu hilang lepas setengah jam, tapi aku masih terbayang. Tekak aku tiba-tiba kering. Rasa macam ada sesuatu yang tak kena, tapi aku tak boleh nak sebut apa.
Lepas Zuhur, mak jumpa kunci dapur dalam laci meja atuk. Besi biasa, berkarat sikit. Dia hulur kat aku.
“Kau bukalah. Mak nak solat dulu.”
Aku pegang kunci tu. Tangan aku mula geletar tanpa sebab. Pelik. Benda kecik je. Bukak pintu dapur rumah kosong. Tapi aku tak boleh gerak.
Amran datang berdiri sebelah aku. “Kau takut ke?” dia tanya. Suara dia pun pelik, bukan mengejek. Macam dia pun rasa benda yang sama.
Aku tak jawab. Aku jalan ke dapur. Perlahan.
Koridor belakang sunyi. Bukan sunyi biasa. Cengkerik kat luar senyap. Burung pun takde bunyi. Macam dunia tahan nafas.
Aku masukkan kunci ke lubang mangga. Bunyi besi bergeser tajam dalam rumah sunyi tu. Aku pusing.
Klik.
Aku buka pintu.
Bau nasi lemak. Lebih kuat dari tadi. Bau sambal yang baru masak, cili, bawang, belacan. Bau nasi panas, lemak santan. Tapi dapur tu gelap. Tingkap masih bertutup. Habuk kat lantai tak terusik.
Atas dapur.
Kuali. Kuali lama arwah atuk.
Sambal dalam kuali tu masih panas. Minyak masih berkilat atas permukaan merah pekat tu.
Periuk nasi kat sebelah. Tudung periuk terbuka sikit.
Aku jamah periuk tu dengan hujung jari. Panas. Bukan panas matahari. Panas masakan. Nasi dalam periuk tu putih, gebu, wangi pandan. Macam baru sepuluh minit masak.
Dada aku rasa sesak. Lutut aku tak nak dengar kata. Aku mundur perlahan, belakang kena dinding. Sejuk. Walaupun dapur tu panas dari wap nasi.
Amran nampak muka aku. Dia tak cakap apa. Dia masuk. Dia buka peti ais lama kat sudut dapur. Kat dalam kosong. Dah lama takde letrik. Tiub lampu kalimantang atas pun tak menyala.
Tapi nasi tu panas.
Sambal tu masih berwap.
Atas meja dapur, aku nampak sepinggan nasi lemak. Lengkap. Nasi. Sambal. Telur goreng separuh masak, kuning dia masih berair. Timun potong halus. Ikan bilis goreng. Semua tersusun kemas.
Seolah-olah ada orang baru letak kat situ. Untuk kami.
Aku tak tahu macam mana kitorang keluar dari dapur tu. Ingatan aku kabur. Aku cuma ingat mak dah habis solat. Dia berdiri kat pintu dapur. Mukanya pucat. Dia pandang aku, pandang Amran, pandang dapur yang sunyi tu. Bau nasi lemak masih melingkari rumah.
Mak tak cakap sepatah pun. Tak tanya apa-apa. Dia cuma ambil rantai kunci dari tangan aku. Tutup pintu dapur perlahan-lahan. Kunci balik mangga tu.
Kitorang kemas barang cepat-cepat. Semua kotak tinggal. Semua perabot tinggal. Kitorang masuk kereta dan balik Kuala Kangsar dalam perjalanan sejam setengah yang langsung takde bunyi. Radio tak pasang. Tiada siapa bersuara.
Sampai rumah, mak simpan kunci rumah atuk dalam laci paling bawah. Tutup. Kunci laci tu. Letak anak kunci dalam dompet.
Rumah atuk masih ada kat kampung sampai sekarang. Belum dijual. Entah bila mak nak jual, entah. Aku sendiri tak tanya. Kalau mak sebut pasal balik kampung, aku senyap je. Amran pun sama.
Tapi kadang-kadang, waktu malam, masa aku nak tidur, aku teringat bau tu. Bau sambal tumis. Wangi cili dan bawang pecah minyak. Panas. Segar. Macam baru masak.
Dan aku terbayang sepinggan nasi lemak tersusun kemas kat meja dapur rumah kosong yang tak ada orang.
Menunggu.