Assalamualaikum. Aku Zaim, 28 tahun, dari Kampung Parit Serong, Perak. Baru-baru ni aku terjumpa laman CeritaSeram, terus teringat satu kejadian yang aku simpan bertahun. Sekarang baru berani nak cerita.

Masa tu aku tingkatan empat. Petang Khamis lepas sekolah, aku ikut member aku, Lan, hantar barang kat kampung seberang. Dia guna motor EX5 bapak dia. Kat kampung aku, kalau nak ke Pekan Bagan Serai dari Parit Serong, ada dua jalan. Jalan besar, jambatan kat hujung kampung. Atau jalan singkat, ikut batas bendang.

Jalan singkat tu memang kitorang guna selalu. Budak-budak kampung semua tahu. Batas tu lebar, tanah dia keras, boleh lalu motosikal sorang-sorang. Kiri kanan sawah padi. Waktu petang, pemandangan dia cantik. Angin sepoi-sepoi, padi yang dah nak masak kuning keemasan, bunyi air mengalir dalam tali air. Semua orang lalu situ. Takde apa yang pelik pun.

Hari tu, lepas hantar barang, Lan cakap nak singgah rumah pakcik dia dulu kat pekan. Ada urusan. Dia suruh aku balik dulu naik motor dia, nanti dia tumpang kawan lain balik. Aku tengok jam, dah pukul 7:10 malam. Maghrib dah masuk. Azan Isyak pukul 7:45 lebih kurang.

“Kau okay ke balik sorang?” tanya Lan.

“Okay je,” aku jawab. Aku dah biasa lalu jalan tu. Bukan pertama kali pun.

Aku start motor, bagi salam kat Lan, terus jalan. Masuk simpang batas bendang. Lampu motor EX5 tu kuning sikit, tak cukup terang. Tapi aku tak risau. Bulan malam tu terang, penuh. Sawah padi nampak cantik dalam cahaya bulan. Warna padi bertukar jadi warna perak samar-samar, macam laut yang beku.

Dalam lima minit naik atas batas, aku perasan satu benda. Sunyi.

Bukan sunyi biasa. Cengkerik, katak, semua bunyi serangga malam yang selalunya riuh kat sawah, semua senyap. Angin pun takde. Bau tanah basah dan padi masih ada, menusuk hidung, tapi bunyi langsung takde. Macam dunia tekan butang mute.

Aku geleng kepala. Angan-angan je ni, fikir aku. Motor aku terus jalan, bunyi enjin je yang kedengaran. Itu pun macam pelik bunyi dia. Kuat semacam. Macam bunyi enjin orang lain.

Lepas tu aku dengar bunyi tapak kaki.

Bukan tapak kaki aku, aku atas motor.

Tapak kaki orang berjalan. Atas tanah. Laju dia sama dengan motor aku.

Aku toleh kiri. Batas bendang yang aku lalu ni cuma satu, tapi tepi dia ada batas kecil untuk orang berjalan kaki. Selalunya waktu siang, pakcik-pakcik guna batas kecil tu nak pergi tengok padi. Batas kecil tu selari dengan batas besar, jarak dalam lima enam meter je.

Aku nampak sesuatu kat batas kecil tu.

Satu susuk. Warna gelap. Macam orang. Berjalan.

Aku kelip mata. Mungkin bayang pokok, fikir aku. Bulan kan terang, bayang memang banyak malam ni. Lagipun batas tu kecik, mana ada orang jalan pukul segini waktu maghrib. Entah apa-apa aku ni.

Tapi tapak kaki tu makin jelas. Cepat dia sama betul dengan motor aku. Aku tarik minyak sikit. Motor makin laju. Bunyi tapak kaki kat tepi pun makin laju.

Telinga aku mula berdesing. Dada aku rasa ketat. Hujung jari aku atas handle motor, sejuk. Sejuk padahal angin langsung takde.

Aku pandang depan balik, tak berani nak toleh lagi. Tapi aku perasan satu benda dari sudut mata aku. Susuk kat batas tepi tu. Cara dia bergerak pelik. Tak pasti apa sebenarnya yang aku nampak. Macam kaki dia tak bengkok. Macam dia meluncur. Tapi bunyi tapak kaki tetap ada. Tep. Tep. Tep.

Entah kenapa, masa tu aku teringat pesan arwah nenek aku. Waktu kecik-kecik, dia selalu cakap, “Lepas maghrib, jangan lalu sawah sorang-sorang.” Aku tak pernah tanya kenapa. Sekarang aku tahulah rasa dia.

Batas nak ke jalan besar masih lagi 300 meter depan. Lampu jalan besar dah nampak samar-samar. Kuning. Jauh. Tapi nampak. Aku tarik minyak habis-habis. Motor EX5 tu meraung. Bunyi tapak kaki pun makin kuat. Tapi aku dah tak kisah. Aku nak sampai jalan besar.

Bila tayar depan motor aku cecah tar, bunyi tu terus hilang.

Sekelip mata.

Bunyi cengkerik terus hidup balik. Katak berbunyi kat sawah. Angin malam datang, sejuk, menusuk pipi. Bau ekzos motor, bau tar jalan besar, bau rumput tepi jalan.

Dunia kembali normal macam suis dibuka semula.

Aku berhenti tepi jalan. Nafas aku masih laju. Tangan aku menggeletar atas handle motor. Aku tak berani toleh belakang. Aku cuma pandang depan, kat lampu jalan yang kuning tu. Duduk diam atas motor dalam lima minit sebelum sambung balik.

Sampai rumah, aku parking motor kat bawah. Aku masuk ikut dapur. Nenek aku duduk kat meja makan, tengah minum air suam.

Dia pandang aku dari atas ke bawah. Lama. Pastu dia cakap satu ayat je:

“Kau lalu batas bendang tadi, kan?”

Aku angguk. Tak mampu nak cakap apa-apa.

Nenek tak cakap apa dah lepas tu. Dia sambung minum air suam dia. Bunyi ais batu gelas berlanggar. Ting. Ting. Ting.

Aku naik bilik, nak basuh kaki kat bilik air. Masa aku buka selipar, baru aku perasan. Tapak selipar aku penuh dengan lumpur. Hitam. Basah. Berbau tanah sawah yang baru dibajai. Bau dia tajam. Masam.

Padahal batas besar yang aku lalu tu tanah dia keras. Kering. Habuk pun takde.

Aku pandang selipar tu lama. Lepas tu aku pandang kaki aku. Tapak kaki aku pun sama. Lumpur. Hitam. Basah.

Macam aku yang berjalan kat batas kecil sebelah tu.

Aku simpan selipar tu kat luar belakang rumah. Esok pagi, selipar tu dah bersih. Kering. Macam tak pernah terkena lumpur langsung.

Aku tak pernah tanya nenek apa yang dia tahu. Aku pun tak pernah lalu jalan singkat tu lagi. Walaupun sekarang dah bertahun, walaupun siang hari, kalau ada orang ajak lalu batas bendang, aku cari alasan. Macam-macam alasan aku bagi.

Tapi aku tak pernah bagitahu alasan sebenar.

Kalau anda suka cerita seram waktu malam di jalan sunyi seperti ini, baca juga Wad Terakhir, Aras Tiga dan Mengenali Pontianak.

Leave a Comment

Previous

Wad Terakhir, Aras Tiga